خواهش یک روزنامه از صداوسیما: جام جهانی را زهرمان نکن !

برای بسیاری از ما، جام‌های جهانی گذشته فقط با گل‌ها و نتایج به یاد نمی‌آیند؛ با صداها، تحلیل‌ها و لحن‌هایی در ذهن مانده‌اند که به فوتبال عمق می‌دادند. امیر حاج‌رضایی با تحلیل‌هایی که صرفاً فنی نبود و رگه‌هایی از فرهنگ، جامعه و روان آدم‌ها را هم در خود داشت؛ استاد محصص با آن اطلاعات دقیق و ویژه‌ای که نشان می‌داد فوتبال را باید خواند، نه فقط دید؛ و دکتر صدر با خاطره‌بازی‌ها، ارجاعات دلنشین و لحن خاصش که هر مسابقه را به روایتی فراتر از نود دقیقه تبدیل می‌کرد.

 

اما چند جام جهانی است که این کیفیت رنگ باخته. گزارش‌ها اغلب یا ادایی‌اند یا فاقد عمق؛ کارشناسی‌ها هم گاه در حد اطلاعات عمومی‌ای فروکاسته می‌شوند که هر فرد علاقه‌مند به فوتبال می‌تواند ارائه کند. نه از تحلیل‌های چندلایه خبری هست، نه از دانش ویژه، نه از آن روایتگری گرم و انسانی که تماشاگر را درگیر کند. انگار قرار است فقط آنتن پُر شود، نه این‌که تجربه‌ای ساخته شود.

 

از سوی دیگر، کج‌سلیقگی در ممیزی هم به این تجربه لطمه می‌زند. وقتی در لحظه شادی گل، تصویری نامربوط و ناشیانه از تماشاگری دیده می‌شود که حتی از روی لباسش پیداست متعلق به همان بازی نیست، حس بیننده به هم می‌ریزد. خلاصه جام جهانی، بدون روایت درست، بخشی از شکوهش را از دست می‌دهد. تلویزیون اگر می‌خواهد هنوز در این ضیافت جهانی سهمی داشته باشد، باید بداند مخاطب امروز فقط تصویر مسابقه نمی‌خواهد؛ فهم، شور، کیفیت و احترام می‌خواهد. هرچند همین که این بار خبری از خداداد و خیابانی نیست، خودش یک گام رو به جلو است.